سرفراز خاموش

آوای بلند سکوت

شعر و متن‌های سنگین

واژه‌هایی که از اعماق می‌آیند

«بی‌صدا فریاد زدم...
کوه‌ها لرزیدند، اما تو نشنیدی.»

سکوت من پر از فریادهاییست
که روزی دنیا را تکان خواهند داد.

سرفراز خاموش، روایتگر شب‌های بی‌ستاره.

پر بگشا از قفس، ای مرغ شب‌های تار
تا که خورشید طلوعی دگر از افق دارد

ماه پشت ابر غم پنهان شد
و من در انتظار یک تبسم سنگی شدم

باد، نام تو را زمزمه می‌کند
اما من، در میان طوفان، تنها شده‌ام

ما ایستاده‌ایم بر لبه‌ی هیچ‌انگاری... و آسمان فرو می‌ریزد ذره ذره.

همه حقیقت را پشت نقاب خنده پنهان کرده‌اند. من نقاب را کندم... هیچکس نماند.

سوختم در آتش حرف‌های نگفته... و تو از دودش هراسان گریختی.